HEXAFLEXÁGONOS





(Martin Gardner, photographed by Konrad Jacobs, 
en http://blogs.scientificamerican.com/observations/2012/10/19/flexagon-but-not-forgotten/)















Gioco carta esagonale: how to make a flexagon














How to find the third face in a Trihexaflexagon 
Step 1. Fold the resulting hexagon shape along all of its seams to break it in.
Step 2. To reveal the hidden third face, pinch two triangles together with each hand and open from the center out. 
It may take a little practice but once your trihexaflexagon loosens up it should rotate easily to reveal three different faces.


FLEXAGONS I

 

 HEXAFLEXAGONS II



HEXAFLEXAGONS SAFETY GUIDE




TORTITAS MEXICANAS?





Os flexágonos foron descubertos en 1939 por Arthur H. Stone, un estudante inglés da carreira de matemáticas na universidade de Princeton EEUU. Conta que o seu descubrimento foi accidental: "un día, tras recortar unhas follas de papel para que se axustasen ao seu cartafol traído de Inglaterra, Stone comezou a plegar distraídamente tíras sobrantes de diversas formas e logrou así unha interesante figura plana en forma de hexágono regular que tiña unha curiosa característica, xa que ao unir tres das súas esquinas alternas, podíase volver abrir, de xeito similar a unha flor, pero mostrando unha nova cara que antes non era visible e ocultando unha das que si o eran.

Este primeiro flexágono, que na nomenclatura actual denomínase trihexaflexágono, constaba tan só de tres caras, dous visibles e unha oculta, pero o mesmo Stone conseguiu construír ao día seguinte un novo tipo de flexágono, esta vez con seis caras, dúas visibles e catro ocultas, é dicir, un hexahexaflexágono. Plenamente convencido de que tiña algo interesante entre mans, mostrounos a algúns dos seus compañeiros e amigos e en pouco tempo, os xa bautizados como "flexágonos", convertéronse no pasatiempo máis popular entre eles, creando en compañía dos seus compañeiros, e posteriormente afamados científicos, o matemático Bryant Tuckerman, o físico Richard P. Feynman e o estatístico John W. Tukey, o Princeton Flexagon Committee ("Comité de Flexágonos de Princeton"). O primeiro deles desenvolvería un método topolóxico, denominado "Tuckerman traverse", para descubrir todas as caras dun flexágono.

Os flexágonos foron dados a coñecer ao gran público desde mediados dos anos 50 grazas ao labor do matemático e divulgador científico Martin Gardner, coa publicación dos seus artigos de pasatempos matemáticos na revista Scientific American. Precisamente a primeira destas columnas súas, publicada en 1956, chamábase Flexágonos. Posteriormente publicaría o libro Hexaflexágonos e outros pasatiempos matemáticos. "
(Wikipedia)

No hay comentarios:

Publicar un comentario